منابع پایان نامه درباره کودکان و نوجوانان، کودکان و نوجوان، آموزش خانواده، آموزش مهارت

دانلود پایان نامه

ل از مقايسه گروه هاي کنترل و آزمايش مشخص شد که نمايش درماني مي تواند به عنوان يک روش درماني مناسب براي کودکان با نيازهاي ويژه در نظر گرفته شود. لذا مي توان با برگزاري دوره هاي آموزشي براي معلمان آموزش ويژه و والدين اين گروه از کودکان رهنمود هاي عملي ارائه داد تا بتوانند به افزايش تمرکز و توجه کودک کم توان ذهني در انجام فعاليت هاي آموزشگاهي کمک کنند و موجب بهبود يادگيري آن ها از طريق مشاهده و عمل گردند. در واقع، با استفاده از فنون به کار رفته در نمايش درماني از جمله؛ ارائه ايفاي نقش، وسائل صحنه نمايش و آموزش مهارت ها مي توان موضوع هاي درسي را براي کودکان به صورت جذاب و عيني درآورد و از اين طريق بر توجه آنها تأثير گذاشت و مهارت هاي يادگيري آن ها را در دوران تحصيل افزايش داد. بدين ترتيب، مشکل اصلي کودکان کم توان ذهني _کم توجهي_ با شيوه مورد پذيرش کودک قابل حل است و ميزان يادگيري وي را افزايش خواهد داد.

3-5محدوديت هاي پژوهش
* محدود بودن پژوهش بر روي کودکان کم توان ذهني آموزش پذير 8 تا 12 ساله
* محدود بودن پژوهش بر روي پسران
* محدود بودن ابزارها براي سنجش ميزان فراخناي توجه
* عدم به کارگيري روش هاي درماني مبتني بر دخالت والدين و آموزش آنها در افزايش توجه کودکان
* عدم اجراي آزمون پيگيري با فاصله زماني پس از خاتمه جلسات نمايش درماني
* عدم امکان انتخاب آزمودني ها از يک مدرسه يا مرکز استثنايي (به دليل حجم اندک افراد حاضر در هر مرکز)

4-5پيشنهادات پژوهش
* پژوهش هاي آتي مي توانند بر کودکان سنين ديگر، نوجوانان و بزرگسالان و سطوح ديگر کم تواني ذهني متمرکز شوند.
* پژوهش هايي که در آينده اثر بخشي روش نمايش درماني را در نمونه اي از دختران مورد بررسي قرار مي دهند؛ مي توانند تفاوت هاي جنسي را در اثر بخشي اين روش آشکار کنند.
* استفاده و ساخت ابزارهاي استاندارد ديگري براي سنجش توجه کودکان کم توان ذهني مي تواند فراخناي توجه در کودکان را در مقايسه با گروه خود مورد توجه قرار دهد.
* برگزاري جلسات آموزشي والدين و آموزش خانواده به عنوان روش هاي ترکيبي با نمايش درماني مي تواند اثر بخشي روش هاي چندگانه را در درمانگري مدنظر قرار دهد.
* اجراي آزمون پيگيري براي بررسي فراخناي توجه در فاصله زماني معين پس از خاتمه جلسات نمايش درماني مي تواند پايداري اين روش را تضمين نمايد.

منابع فارسي
آقا عباسي، يدالله. (1384). نمايش خلاق: قصه گويي و تئاترهاي کودکان و نوجوانان. (چ. اول). تهران: نشر قطره.
اسلين، مارتين. (1382). نمايش چيست؟ (شيرين تعاوني، مترجم) (چ. چهارم). تهران: انتشاران نمايش. (تاريخ انتشار به زبان اصلي، 1981).
افروز، غلامعلي.(1381). مقدمه اي بر روانشناسي کودکان استثنايي. (چ. اول). تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
ايرواني، محمود. (1380). روانشناسي تجربي.(چ. دوم). تهران: نشر آروين آويژه.
براكت، اسكار. (1380). تاريخ تئاتر جهان. (هوشنگ آزادي ور، مترجم) (چ. اول). تهران: انتشارات مرواريد. (تاريخ انتشار به زبان اصلي، 1996).
جونز، فيل. (1383). تئاتر درماني و نمايش زندگي. (چيستا يثربي، مترجم) (چ. اول). تهران: نشر قطره. (تاريخ انتشار به زبان اصلي، 1996).
خلعتبري، غلامرضا؛ رحماني، محمد علي و خلعتبري، جواد. (1388). درام درماني و مديريت پرخاشگري با رويكرد الگوهاي حركتي- نمايش در ناشنوايان. مقاله ارائه شده در دومين كنگره سراسريهنر درماني در ايران، تهران.
دادستان، پريرخ؛ اناري، اكرم؛ صدق پور، بهرام. (1386). اختلال اضطراب اجتماعي و نمايش درمانگري. تهران: فصلنامه روانشناسي ايراني. شماره 14، صص 123-115.
داورمنش، عباس.(1382). آموزش و توانبخشي کودکان معلول ذهني. (چ. دوم). تهران: انتشارات دانشگاه علوم بهزيستي و توانبخشي.
ريچ، پاملا. (1378). اصول بنيادين نمايش خلاق. (يدالله آقاعباسي، مترجم). کرمان: مجله روزبه، پيش شماره اول.44-52.
ستاري، جلال. (1385). اسطوره و فرهنگ. (چ. اول). تهران: نشر مرکز.
سيف نراقي، مريم؛ نادري، عزت الله. (1384). نارسايي هاي ويژه در يادگيري، چگونگي تشخيص و روشهاي بازپروري. (چ. سوم). تهران: موسسه فرهنگي انتشارات مکيال.
عناصري، جابر. (1380). مردم شناسي و روانشناسي هنري. (چ. اول). تهران: انتشارات رشد.
كي، استنلي. (1384). آزمون شناختي تشخيصي كي. مؤسسه تحقيقاتي علوم رفتاري سينا (روان تجهيز). (نعمت الله زاده ماهاني، مترجم)(تاريخ انتشار به زبان اصلي، 1982).
گال، مرديت؛ بورگ، والتر و گال، جويز. (1386). روش هاي تحقيق کمي و کيفي در علوم تربيتي وروانشناسي. ( احمدرضا نصر و ديگران، مترجمان) (چ. اول). تهران: انتشارات سمت. (تاريخ انتشار به زبان اصلي، 1947).
گروتفسکي، يرژي. (1382). به سوي تئاتر بي چيز. (کامران ناظران، مترجم) (چ. اول). تهران: نشر قطره. (تاريخ انتشار به زبان اصلي، 1928).
گنجي، حمزه. (1385). روان شناسي تجربي کاربردي. (چ. اول). تهران: موسسه انتشارات بعثت .
هاردمن، مايکل م؛ درو، کليفورد ج؛ اگن، ام وينستون.(1388). روان شناسي و آموزش کودکان استثنايي در”جامعه، مدرسه و خانواده “. (حميد عليزاده و ديگران،مترجمان) (چ. اول). تهران: نشر دانژه ( تاريخ انتشار به زبان اصلي: 1948).

منابع انگليسي
Akiyama, K., Maeda, K., Kimura, I., Ohde, H., Mashima, Y., & Oguchi, Y. (2001). The effect of attention on visual evoked potentials elicited by a newly designed stereogram. Japanese Journal of Ophthalmology, 45(3),318-319.
Allan ,
J. A. (1977). The use of creative drama with acting-out sixth and seventh grade boys and girls. Journal of Canadian Counselor, 11(3), 135-143.
Aluja, F.A., Colom, R., Abod, F. & Espinosa,.M. J. (2000). Sex differences in generalintelligence defined as among young adolescents. Personality and Individual Differences, 28.312-324.
Blatner, A. (2001). Psychodrama. In corsini, R. J. (Ed.), Handbook of innovatingtherapy,(2nd Ed.). New York, Ny: John Wiley & Sons, Inc.
Blewett , E. (1995). Dramatherapy with a group of severely mentally disabled people. Acceessed 12, March, 2009 from http:// www. Badth. Org. uk /.
Boal, A. (1995). The Rainbow of Desire (1st ed.). London: Peregrine Books.
Bortoli, A. (2000). The Attention Skills of Children with an Intellectual Disability and Children with a Hearing Impairment. Faculty ofEducation.
Accessed 16/Oct/ 2009, from: http: // www. Edfacunimelb. edu.au/ Insigpscript. shtml.
Brockett , O. (Ed.). (1977). History of theater (1st ed.). Boston: Boston Allyan and Bacon.
Brookman, R.R. (2000). Bibliography of journal articles. Journal of Adolescent Health, 26(5), 349-360.
Case- Smith, J. (2001). Occupational Therapy for Children(5th ed.).Philadelphia: Elsevier.
Cattanach , A. (Ed.). (1996). Drama for people with special needs (2nd ed.). New York: Drama publisher.
Chang, W-L., Liu, W-M. (2006). A Study of the Application of the Drama Therapy on ADHD Students Social Abilities at Resource Education of the Elementary School, The International Journal of Arts 4,36-60.
Cherry, K.E., Njardvik, U., & Dawson, J.E. (2000). Effects of verbal elaborations on memory for sentences in adults with mental retardation. Research in Developmental Disabilities, 21(2), 137-150.
Chun, M.M., &Marois, R. (2002). The dark side of visual attention. Current Opinion in Neurobiology, 12(2), 184-189.
Cohen, H.U. (1985). Conflicting values in creating theatre with the developmentally disabled: A study of theatre unlimited. Journal of The Arts in Psychotherapy, 12, 3-10.
Cole, P. & Chan, L. (1990). Methods and Strategies for Special Education (1st ed). New York, Syndy: Prentice HHHHhhhhbjmbbbbbknnhbnbbkjkjkjHall.
Cossa , M. (1992). Acting out: a pilot project in drama therapy with adolescents. Journal of The Arts in Psychotherapy, 19(1), 53-55.
Courtney , R. (1989). Drama and Thought (1st ed.). Toronto: Simon & Pierre.
Cowperthwaite, R., & Klykylo, W. (2002). Psychiatric disorders in patients with mental retardation. Psychiatry Board Review Manual, 6(1), 1-12.
Crimmens, P. (2006). Drama Therapy and Storymaking in Special Education(1st ed.). London: Jessica Kingsley.
Curtis , A. M. (1999). Communicating with Bereaved children: A drama therapy approach. Journal of Illness, Crisis & Loss, 7, 183-190.
Daeyeol, L. (1999). Effects of exogenous and endogenous attention on visually guided hand movements. Cognitive Brain Research, 8(2), 143-156.
Dekker, M.C., Koot, H.M., Vander Ende, J., & Verhulst, FC. (2002). Emotional and behavioral problems in children and adolescents with and without intellectual disability. Journal of Child Psychology and Psychiatry, 43, 1087-1098.
Didden, R., & Sigaffos, J. (2001). A review of the nature & interventions of sleep disorders in individual with developmental disability. Research in Developmental disability, 22, 255-275.
Dramatherapists, B. A. O. (2002). What is Drama therapy.Accessed 29/Oct/2010 fromhttp:// www. Badth. Org. uk /.
Dramatherapists, B. A. O. (2005). What is drama therapy. Accessed 29/Oct/2010 from http:// www. Badth. Org. uk /.
Dupuy, T.R. (1997). The prevalence of attention deficit disorder in a sample of at-risk middle school students. Archives of Clinical Neuropsychology, 12(4), 312-327.
Emunah , R. (1983). Drama therapy with adult psychiatric patients. Journal of The Arts in Psychotherapy, 12(2), 77-84.
Emunah , R. (1985). Drama Therapy and adolescent resistance. Journal of The Arts in Psychotherapy, 12, 71-79.
Emunah , R. (1989). The use of dramatic enactment in the training of drama therapists. Journal of The Arts in Psychotherapy, 19, 29-36.
Emunah , R. (1990). Expression and expansion in adolescence. Journal of The Arts in Psychotherapy, 17, 101-107.
Emunah , R. (1994). Acting for real- Drama Therapy process, technique and performance. (1st ed.). New York: Brunner/ Mazel.
Emunah , R. (1997). Dramatherapy and Psychodrama: An integrated model. International Journal of Action Methods, 50(3), 108-123.
Epstein, M.h., Cullinan, D., & Gadow, K.D. (1986). Teacher ratings of hyperactivity in learning disable, emotionally disturbed, and mentally retarded children. The Journal of Special Education, 20, 219-229.
Fran, B. (1998). Developmental differences at play, children selective attention and performance in video games. Journal of Applied Developmental Psychology, 19(4), 615-624.
Gautier, T., & Droit-Volet, S. (2002). Attention and time estimation in 5-and 8- year-old children: a dual-task procedure. Behavioral Processes, 58, (1- 2),57-66.
Hallahan, D.P. & Kauffman, J.M. (1994). Exceptional Children: introduction tospecial education (6th ed.). United States: Allyn and Bacon.
Handerson, C. E., Dakof, G.A., Schwartz, S.J. & Liddle , H.A. (2006).Psychosocial problems in attention – deficit hyperactivity disorder with oppositional defiant disorder. Psychiatryand Clinical Neurosciences, 56,365 – 369.
Hardan, A., & Sahl, R. (1997). Psychopathology in children and adolescents with developmental disorders. Research in Developmental Disabilities,18(5), 369-382.
Heythrone , D. (1998). Dramatherapy with children with autistic spectrum disorder.Accessed 7/Dec/2010 fromhttp:// www. Badth. Org. uk /.
Huguenin, N.H. (2004). Assessing visual attention in young children and adolescents with sever mental retardation utilizing conditional- discrimination tasks and multiple testing procedures. Research in Developmental Disabilities, 25, 155-181.
Huguenin, N.H. (2000). Reducing over selective attention to compound visual cues with extended training in adolescents with severe mental retardation.Research in Developmental Disabilities, 21, 93-113.
Iani, C., Nicoletti, R., Rubichi, S., & Umilta, C. (2001). Shifting attention betweenobjects. Cognitive Brain Res

دیدگاهتان را بنویسید