پایان نامه نقش بازاریابی الکترونیکی در گسترش فرهنگ بیمه مطالعه موردی در دفاترنمایندگی بیمه ایران در شهرستان رشت

بیمه، عملی است که به موجب آن یک طرف (بیمه گر) تعهد می کند در ازای دریافت وجه یا وجوهی (حق بیمه) از طرف دیگر (بیمه گذار) در صورت وقوع یا بروز حادثه که برای موردی که بیمه شده خسارت وارده را جبران نماید و یا وجه عینی را بپردازد (کریمی، 1392: 53).

متعهد را بیمه گر، طرف تعهد را بیمه گذار و وجهی که از طرف بیمه گذار پرداخته میشود حق بیمه و آنچه بیمه میشود موضوع بیمه نامند. (اسماعیل زاده،1389: 53).

در همه جای دنیا اشاعه بیمه همزمان با ازدیاد خطر بوده است و نظر به اینکه از دیرزمان خطر اساسی متوجه مال التجاره هایی بوده که از راه دریا حمل میشده است بیمه دریایی نخستین نوع بیمه معمول در میان اقوام سوداگر جهان محسوب میشود و هنوز هم بیمه دریایی اهمیت خود را از دست نداده است . با اینهمه سابقه بیمه بعنوان یکی از عقود متعارف تجارتی که مورد نظر است آنقدرها طولانی نیست و بنظرمیرسد که بیمه از ابداعات ایتالیائیها یا اسپانیولیها در قرن چهاردهم میلادی بوده باشد. نخستین بیمه نامه هائی که بدست آمده در سالهای 1247 و 1370 م . در شهرهای ژن و بروگ تنظیم گردیده است (خجیر،1387: 98

در ایران سابقه بیمه بسیار کم است و فقط پاره ای قراردادهای شبیه به بیمه متقابل بحری در میان اقوام ساحل نشین خلیج فارس قبل از اسلام معمول بوده است . پس از ظهور اسلام به دو قاعده حقوقی اسلامی برخورد میکنیم که اندکی به قراردادهای بیمه امروزی شباهت دارند. یکی برقراری «نفقه ضمن عقد عمری » [ نوعی حق انتفاع است که بموجب عقدی از طرف مالک برای شخص بمدت عمر خود یا عمر منتفع و یا شخص ثالثی برقرار شده باشد ] و دیگری «ضمان جریره » [ درزمانی که بردگی مجاز بوده است هرگاه مولایی میخواست عبد خود را آزاد کند میتوانست چنین مقرر دارد که من از تو قبل از امام ارث خواهم برد و تمام دیاتی که براثر جنایت بعهده تو تعلق خواهد گرفت پرداخت خواهم نمود ] این قرارداد در نوع خود شبیه «بیمه مسئولیت » بوده است . بیمه در ایران از سال 1314 شمسی با تاسیس «شرکت سهامی بیمه ایران » با مساعی علی اکبر داور شناخته شد. قبل از این تاریخ در حدود 52 سال پیش دو موسسه روسی معروف به نادژوا و کافکاز مرکوری برای اولین بار در ایران بعملیات بیمه مبادرت کردند. بعلاوه شرکت بیمه آلیانس که یک بیمه گر انگلیسی بوده است درحدود 36 سال قبل نمایندگی خود را در تهران دایر کرده و بالاخره متعاقب تاسیس نمایندگی این شرکت بسیاری از شرکت های بیمه خارجی در ایران شعب و نمایندگیهایی تاسیس نمودند. و شرکتهای بیمه ایرانی دیگری نیز تاسیس گردیده است از قبیل بیمه آسیا، بیمه البرز، بیمه امید، بیمه بازرگانان ، بیمه پارس ، بیمه شرق، بیمه ملی و غیره … (صادقی،1389: 287)

2-1-2- تعریف بیمه در اصطلاح

به نظر می رسد که ریشه اصلی بیمه «بیم» است. زیرا عامل اصلی انعقاد عقد بیمه، ترس و گریز از خطر است و به سبب همین ترس و به منظور حصول اطمینان عقد بیمه ایجاد می شود (کریمی،1392: 56).

در ماده یک قانون بیمه ایران مصوب (1386) آمده است:

« بیمه عقدی است که به موجب آن یک طرف تعهد می کند که در ازای پرداخت وجه یا وجوهی از طرف دیگر در صورت بروز یا وقوع حادثه، خسارت وارده را جبران نموده یا وجه معینی را بپردازد» (بیمه مرکزی ایران،1386).

دانلود متن کامل از لینک زیر :

نقش بازاریابی الکترونیکی در گسترش فرهنگ بیمه مطالعه موردی در دفاترنمایندگی بیمه  ایران در شهرستان رشت

  2-1-2-1-تعریف حقوقی عقد بیمه

در اصطلاح حقوقی ، عقدی است که بموجب آن یک طرف تعهد میکند در ازاء پرداخت وجه و یا وجوهی از طرف دیگر در صورت وقوع یا بروز حادثه خسارت وارده بر او را جبران نموده و یا وجه معینی بپردازد. (ماده 1 قانون بیمه مصوب 7 اردیبهشت ماه 1316. ایرانشهر ج 2 ص 1960)

عقد بیمه عبارتست از اینکه یک یا چند نفر در مقابل یک یا چند نفر دیگر تعهد بر امری نمایند و مورد قبول آنها باشد. در عقد بیمه رابطه حقوقی که بین بیمه‌گذار و بیمه‌گر به وجود می‌آید منشأ تعهد است. متعهد که بیمه‌گر است تعهد می‌کند که تحت شرایط معینی در صورت بروز حادثه که به تعهد بیمه‌گر تحقق می‌بخشد از بیمه شده رفع زیان کند. جز بیمه عمر، اصولاً بیمه عقدی است لازم، عقد لازم آنست که هیچ یک از طرفین معامله حق فسخ آن را نداشته باشد مگر در موارد مشخص (اصلانی محمودی،1392: 22)

به نظر می رسد که ریشه اصلی بیمه « بیم» است. زیرا عامل اصلی انعقاد بیمه، ترس و گریز از خطر است و به سبب همین ترس و به منظور حصول اطمینان عقد بیمه ایجاد می شود (کریمی، 1392 :35)

از دیدگاه پیکاردو[1] و بسون[2]، بیمه عملی است که به موجب آن یک طرف ( بیمه گر) در مقابل دریافت مبلغی ( حق بیمه) تعهد می کند خسارت طرف دیگر (بیمه گذار) را در صورت بروز خطر بپردازد (برزنده، 1378 : 43 ).

بیمه، عقدی است که به موجب آن یک طرف تعهد می کند که در ازای پردات وجه یا وجوهی از طرف دیگر در صورت بروز یا وقوع حادثه، خسارت وارده را جبران نموه یا وجه معینی را بپردازد. (بیمه مرکزی ایران، 1386).

هم در شریعت اسلامی و هم در فرهنگ ایرانی به بیمه توجه خاصی شده است. اسلام، جوهر وجودی انسان را به دو بخش طبیعی و فراطبیعی تقسیم کرده و به هر دو بخش توجه ویژه ای داشته است. در همین رساتا نیازهای انسان در دو گروه طبیعی و فوق طبیعی قرار می گیرد. اگرچه قرآن به تأمین نیازهای طبیعی نیز غافل نمانده است و در این بین به نحوه تأمین نیازها نیز توجه ویژه ای داشته است.

[1] . Piccardo

[2] . Piccardo