ژانویه 17, 2021

پایان نامه رایگان درمورد سلسله مراتب

1 min read
<![CDATA[]]>

مسکنز و همکاران (2013) از يک مدل چند هدفه براي زمان بندي اتاق عمل در حالت جراحان انتخابي استفاده کرده اند. در اين مسأله محدوديت هايي مانند در دسترس بودن، پيشنيازي کارکنان و رابطه بين کارکنان در نظر گرفته شده است.
مارتينلي (2014) به بررسي زمان بندي اتاق عمل پرداختند که در مسأله مورد نظرشان به موازنه بين پرستاران و اتاق عمل و اضافه کاري پرداختند. در اين مقاله از روش مدلسازي رياضي استفاده شده است. هاشمي و همکاران (2014) براي فرمول بندي مسأله زمان بندي اتاق عمل از روش CP85 استفاده کرده اند.
ژائو و همکاران (2014) يک مدل رياضي براي مسأله زمان بندي جراحان ارائه داده اند که براي حل آن از رويکرد برنامه ريزي محدوديت استفاده کرده اند.
مولينا و همکاران (2015) يک برنامه ريزي رياضي عدد صحيح مختلط براي زمان بندي اتاق عمل ارائه کرده اند. نتايج حاصل از حل نيز با نتايج حاصل از شبيه سازي مقايس شده است.
در مقاله ارايه شده توسط سادولي86 و همکاران (2015)، به مسأله زمان‌بندي عمل جراحي بيماران از قبل تعيين شده در بخش ارتوپدي پرداخته شده است. دو نوع از منابع در اين تحقيق مورد بررسي قرار گرفته‌اند که عبارتند از: اتاق‌هاي عمل و تخت‌هاي بازيابي. رويکرد ارايه شده توسط آن‌ها مبتني بر يک مدل برنامه‌ريزي اعداد صحيح مختلط تحت عدم‌قطعيت است که هدف آن تخصيص منابع معرفي شده به بيماران، به گونه‌اي که دامنه عمليات کمينه شود، است. در ادامه تحقيقات انجام شده در اين زمينه در جدول () به طور خلاصه آورده شده است.
عتيقه‌چيان (1390)، در رساله‌ي دکتري خود به زمان‌بندي عمل‌هاي جراحي با مدت زمان احتمالي پرداخته است. وي مسأله زمان‌بندي روزانه عمل‌هاي جراحي را در حالت داشتن منابع چندگانه و با در نظر گرفتن احتمالي بودن مدت زمان عمل‌هاي جراحي مورد بررسي قرار داده است. دو مدل برنامه‌ريزي احتمالي عدد صحيح دو مرحله‌اي با مفروضات مختلف، با هدف کمينه کردن کل هزينه موردانتظار شامل هزينه زمان‌هاي بيکاري اتاق عمل و زمان‌هاي اضافه‌کاري شده ارايه شده است. با استفاده از اين مدل‌ها، تخصيص روزانه منابعي شامل اتاق‌هاي عمل، جراحان و کمک جراحان به عمل‌هاي جراحي و همچنين توالي عمل‌هاي جراحي در هر اتاق عمل و هر جراح انجام مي‌شود.
2-9-2 شبيه سازي
پرسون87 و همکاران (2007) يک مدل شبيه سازي براي تعيين تصميمات متفاوت مديريتي و همچنين تأثير قانون جديد وضع شده در سوئد يک مدل شبيه سازي ارائه کرده اند. در اين شبيه سازي ارائه شده يک مدل بهينه سازي براي زمان بندي و برنامه ريزي بيماران بکار رفته است. در اين مدل اولويت هاي درماني بيماران، ظرفيت منابع موجود مانند جراح، اتاق عمل و تخت هاي بازيابي در نظر گرفته شده است. اولويت درماني هر بيمار با توجه به آخزين زمان مجاز براي انجام عمل جراحي اش به سه دسته تقسيم شده و تابع هدف طوري طراحي شده است که هزينه بيماران با اولويت بالاتر با سرعت بيشتري از بقيه افزايش يابد. اين تابع هدف باعث مي شود که زمان انتظار بيماران با اولويت بالاتر کمتر شود. مدل ارائه شده توانسته است به خوبي وضعيت ايجاد شده پس از اجراي قانون جديد را بررسي کرده و به نتايج مطلوبي دست يابد.
رولند88 و همکاران (2010) برنامه ريزي و زمان بندي عملهاي جراحي را به صورت يک مسأله 89RCPS در نظر گرفتند. در اين مدل ضمن در نظر گرفتن محدوديت منابع، به طور همزمان، اتاق عمل، روز و زمان انجام هر عمل جراحي تعيين مي شود. اين تخصيص طوري صورت ميگيرد که اضافه کاري و کم کاري اتاق عمل به حداقل ممکن برسد.
حلاح و رومي (2014) براي برنامه ريزي و زمان بندي اتاق هاي عمل از روش هاي شبيه سازي استفاده کردند. سادولي و همکاران (2015) از رويکرد بهينه سازي احتمالي و شبيه سازي براي زمان بندي اتاق عمل استفاده کرده اند. در اين مقاله زمان بندي اتاق هاي عمل و تخت هاي بازيابي به طور همزمان ديده شده است.
برخي مقالات انجام شده در زمينه شبيه سازي عبارتند از: هارپر90 (2002)، ژانگ و همکاران (2006)، بالارد و همکاران (2003)، کاردون (2008)، دکستر و همکاران (2005)، اپستين و همکاران (2002)، ائرت و همکاران(2002)، فرين و همکاران (2004)، مارون و همکاران (2008)، نيو و همکاران (2007)، پرسون و پرسون (2006)، اوگولاتا و همکاران (2003)، پائولتي و همکاران (2007)، تستي و همکاران (2007)، وولينک و همکاران (2007)، ژانگ و مورالي (2006) و غيره.
2-9-3-الگوريتم هاي فرا ابتکاري
هسو و همکاران91 (2003) زمانبندي قطعي بيماران سرپايي را با هدف حداقل کردن تعداد پرستاران اتاق PACU و دامنه عمليات ارائه کرده است. اين مدل به صورت يک زمان بندي فرآيندهاي کارگاه دو مرحله اي بدون انتظار92 در نظر گرفته شده است که مرحله اول اتاق هاي عمل و مرحله دوم پرستاران بخش PACU به عنوان ماشين در نظر گرفته شده است. اين مدل با اين فرض اوليه شروع شده است که هر پرستار فقط و فقط ميتواند به يک بيمار تخصيص يابد و تعداد اوليه پرستاران به عنوان يک حد پايين در نظر گرفته شده است. در صورت عدم رسيدن به يک جواب شدني با حد پايين در نظر گرفته شده، در هر مرحله يک پرستار به تعداد وليه اضافه مي شود. اين روند تا رسيدن به يک جواب شدني ادامه پيدا خواهد کرد.
براي حل اين مسأله، الگوريتم جستجوي ممنوع93 (TS) به کار رفته و جواب اوليه اين مدل با استفاده از يک الگوريتم حريصانه بدست آمده است. با توجه به اين که هدف اين مقاله تحليل سناريو هاي مختلف بوده، به مدل رياضي اشاره اي نشده و تنها نتايج حاصل از اجراي سناريو هاي مختلف در يک بيمارستان آموزشي مورد مطالعه قرار گرفته است.
مارکوس و همکاران (2013) براي زمان بندي جراحان انتخابي يک يک الگوريتم فرا ابتکاي ژنتيک ارائه داده اند.
آرينقيري و همکاران (2014) براي زمان بندي اتاق عمل و مسأله تخصيص يک روش فرا ابتکاري دو سطحي ارائه داده اند.
ژيانگ و همکاران (2014) يک مسأله زمان بندي اتاق عمل را با در نظر گرفتن محدوديت پرستاران چند کاره در نظر گرفتند. آن ها براي حل اين مسأله يک الگوريتم فرا ابتکاري کلوني مورچگان را ارائه دادند.
ژيانگ و همکاران (2015) يک براي حل يک مسأله زمان يندي اتاق هاي عمل يک الگوريتم فرا ابتکاري به کار برده اند. در اين تحقيق از الگوريتم کلوني مورچگان استفاده شده است که براي پي بردن به کارايي اين الگوريتم نتايج حاصله را با شبيه سازي زمان بندي گسسته مقايسه کرده اند.
برخي مطالعات انجام شده در زمينه الگوريتم هاي فرا ابتکاري عبارتند از: بلين و همکاران (2007)، بلين و همکاران (2009)، دنتونو همکاران (2006)، دکستر و همکاران (2004)، هانس و همکاران (2008)، في و همکاران (2006)، هسو و همکاران (2003)، سيوماچن (2005)، ون در لانس (2006)، بليک و همکاران (2009)،دنتون و همکاران (2007)، دکستر و همکاران (2005)، هانس و همکاران (2008)، لاميري و همکاران (2007)، لاميري و همکاران (2008)، مارکون و همکاران (2003) و غيره.
2-9-4 الگوريتم هاي ابتکاري
تستي 94 و همکاران (2007) يک رويکرد سه مرحله اي سلسله مراتبي را براي زمان بندي و برنامه ريزي اتاق هاي عمل در نظر گرفته اند. در مرحله اول از يک مدل کوله پشتي جهت تخصيص ساعات اتاق هاي عمل به گروه هاي مختلف جراحي استفاده کرده اند و مرحله دوم اين برنامه ريزي به مدلسازي با حداکثر کردن اولويت جراحان اختصاص دارد. در مرحله آخر با استفاده از يک تکنيک شبيه سازي مرتب سازي عمل هاي جراحي انجام شده است.
لاميري و همکاران (2007) با فرض غير قطعي بودن زمان انجام عمل جراحي و حضور تصادفي بيماران اورژانسي به برنامه ريزي بيماران انتخابي پرداختند. هدف اين برنامه ريزي تخصيص بيماران به اتاق هاي عمل و تعيين تاريخ جراحي آن است با هدف کمينه سازي هزينه عمل جراحي هر بيمار و اضافي کاري هاي اتاق عمل.
لاميري و همکاران (2009) در اين پژوهش که در ادامه پژوهش قبلي آنها مي باشد سعي کردند تا روش هاي مختلف قطعي، ابتکاري و فرا ابتکاري را براي حل برنامه ريزي بيماران تحت عدم قطعيت بررسي کنند.
في و همکاران95(2008) براي مدل کردن مسأله برنامه ريزي عمل هاي جراحي، اين مسأله را به صورت يک مسأله ماشين هاي موازي در نظر گرفته روش حل جديدي براي حل آن ارائه کرده اند. در اين تحقيق که تنها با درنظر گرفتن محدوديت هاي ظرفيت اتاق عمل و موئد سررسيد هر بيمار مدلسازي شده، در مورد تاريخ و اتاق عمل هر بيمار تصميم گرفته مي شود به طوري که هزينه اتاق عمل به حداقل مقدار ممکن برسد. براي بررسي کارايي الگوريتم حل پيشنهادي مسأله در سايز واقعي حل شده است و نتايج نشان مي دهد که الگوريتم ارائه شده در ابعاد واقعي جواب قابل قبولي ارائه مي دهد.
اگوستو96 و همکاران (2009) مسأله زمانبندي روزانه بيماران را در حالتي که بازيابي مي تواند هم در اتاق عمل هم در اتاق بازيابي صورت گيرد ارائه کردند و در نهايت تأثير بکارگيري استراتژي معرفي شده را بر روي دامنه عمليات مورد بررسي قرار دادند.
کاردون و همکاران (2009) از يک تکنيک شاخه و هزينه براي حل مسأله مورد نظر استفاده کرده اند. از آن جايي که اين روش تضميني براي به دست آوردن جواب صحيح ندارد با استفاده از تکنيک هاي شاخه زني اين مسأله به ساختار شاخ و کران در آورده شده و از يک سري تکنيک هاي تسريع مانند ارائه يک جواب اوليه و کران بالا براي بالابردن کارايي جواب استفاده شده است.
مين و هي (2010) يک مدل برنامه ريزي پوياي تصادفي براي انتخاب تعداد مناسبي از بيماران با اولويت هاي درماني متفاوت ارائه کرده اند. در اين مدل دوره انجام هر عمل و تعداد بيماران اورژانسي که وارد ليست مي شوند به صورت متغير تصادفي در نظر گرفته شده است. اولويت بيماران نيز با توجه به تشخيص و بر پايه سه عامل درد، وضعيت پيشرفت بيماري و ناتواني بيمار تعيين شده است.
ليو و همکاران (2011) يک روش ابتکاري جديد براي زمان بندي اتاق عمل ارائه داده اند. ون اسن و همکاران (2012) يک روش ابتکاري براي زمان جراحي هاي اورژانسي ارائه داده اند. هدف آن ها در اين تحقيق کمينه سازي زمان انتظار بيماران مي باشد.
منکيلا و همکاران(2013) به تعيين توالي جراحي ها با در نظر گرفتن يک جراح و چند اتاق عمل موازي در حالت احتمالي پرداختند. آن ها يک الگوريتم را براي يک مسأله دو ماشينه با يک خدمت دهنده در حالت احتمالي با زمان انتظار، زمان بيکاري، و هزينه هاي بالاسري، توسعه دادند.
سيلوا و همکاران (2015) يک مسأله زمان بندي اتاق عمل با در نظر گرفتن محدوديت منابع را مورد بررسي قرار دادند. براي اين منظور آن يک مدل برنامه ريزي رياضي عدد صحيح ضفر و يک بر پايه ابتکاري را ارائه دادند. محاسبات عددي آن ها نشان مي دهد که روش ابتکاري معرفي شده به جواب هاي بهينه و نزديک به بهينه رسيده است.
خلاصه اي از مطالعات انجام شده دز سال هاي اخير به صورت خلاصه، در جدول زير آورده شده است.
جدول 2-3 خلاصه مطالعات انجام شده در زمينه زمان بندي اتاق عمل
نوع عدم قطعيت
غير قطعي
قطعي
روش حل
رويکرد
تابع هدف
مراجع
(
حل دقيق
برنامه ريزي آرماني
ماکزيمم سازي سطح فعاليت ها و ميزان فعاليت هاي فوق العاده
آرناس و بيلباو (2002)
(
الگوريتم جستجوي ممنوع
مدلسازي رياضي
حداقل کردن تعداد پرستاران اتاق PACU و دامنه عمليات
هسو و همکاران (2003)
(
روش شاخ و کران
مدل برنامه ريزي هفتگي براي بيماران به صورت سلسله مراتبي
مدلسازي سه هدفه
اگوليتا و ارل (2003)
(
فرا ابتکاري
مدلسازي رياضي زمان گسسته
حداقل کردن هزينه جراحي و اتاق عمل
گويينت و چابان]]>

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Copyright © All rights reserved. | Newsphere by AF themes.